قلمرو آل کسا، ساحت امانتداری و اختیار است
و جبرائیل را آنجا بار نمی  دهند که هیچ، بال می سوزانند.
این حسین است که عرصات غایی خلافت تکوینی انسان را تا آنجا پیموده است
که دیگر جز جان میان او و مقصود فاصله نیست.
فرشتگان عقل به تماشاگه راز آمده اند
و مبهوت از تجلیات علم لدنّی انسان، به سجده در افتاده اند
تا آسمان ها و زمین، کران تا کران، به تسخیر انسان کامل درآید
و رشته اختیار دهر به او سپرده شود.

 

تاریخ امانتدار فریاد «هل من ناصر» حسین است و فطرت گنجینه دار آن..
و از آن پس، کدام دلی است که با یاد او نتپد؟
مردگان را رها کن، سخن از زندگان عشق می گویم..


[سید مرتضی آوینی]